Wandelen door Hertberg en het Helschotbos

Een magische tocht op de eerste dag van de herfst

Zodra ik de deur uit stapte, voelde ik het: de eerste herfstdag. De lucht was fris, geparfumeerd met die typische, aardse geur van gevallen bladeren en vochtig mos. De zon brak aarzelend door het wolkendek, en ik wist het zeker: vandaag zou ik het Provinciaal Groendomein Hertberg en het aanpalende Helschotbos gaan verkennen. Mijn wandelschoenen knelden lichtjes om mijn voeten, het teken dat er weer een nieuw avontuur in het verschiet lag.

De start: Verwondering in Hertberg

Aan de rand van het domein voelde ik direct het rustgevende effect van het groen om me heen. Het bladerdak was een lappendeken van diepgroene en al voorzichtig verkleurende bladeren, met hier en daar een vurig geel accent. Terwijl ik het knisperende pad volgde, hoorde ik het zachte geritsel van eekhoorns boven mij, druk in de weer om zich voor te bereiden op de koudere maanden. De stilte werd afgewisseld door het vrolijke getjirp van een roodborstje, dat van tak naar tak hupste. Ik bleef even staan om het tafereel in me op te nemen: dit is waarom ik zo graag in de natuur wandel, vooral op de eerste herfstdag. Het seizoen verandert, en ik mag even meekijken.

Het pad naar het Helschotbos

Na een tijdje wandelen kwam ik uit bij het mysterieuze Helschotbos. De overgang voelde bijna betoverend: plots werd het licht gefilterd door dichte dennen, wat het bos een bijna sprookjesachtige sfeer gaf. De naam alleen al, Helschotbos, prikkelde mijn verbeelding. Zouden hier vroeger legendes zijn ontstaan? Terwijl ik verder liep, merkte ik dat de ondergrond zachter werd, bedekt met een dik tapijt van dennennaalden. Af en toe dwarrelde er een blad omlaag, traag en sierlijk als in een vertraagde film. Ik ademde diep in en genoot van de geur van hars en nat hout, zo typisch voor deze plek.

Herfstkleuren en reflectie

Ik nam even de tijd om op een bankje te zitten, mijn thermos tevoorschijn te halen en te genieten van een warme slok thee. Even was er niets anders dan het ruisen van de bladeren, het zachte gekwaak van een kikker in de verte, en mijn gedachten die afdwaalden naar vroeger: hoe ik als kind al dol was op de herfst en op de geur van natte aarde na een regenbui.

Met een glimlach naar huis

Na een paar uur wandelen, met mijn hoofd vol frisse lucht en mijn zakken vol kastanjes en eikels, keerde ik huiswaarts. Deze eerste herfstdag in Hertberg en het Helschotbos voelde als een warm welkom in het nieuwe seizoen. Ik keek nog één keer achterom naar het bos, terwijl de zon langzaam begon te zakken. De magie van de herfst? Die had ik vandaag weer volop gevoeld en die neem ik mee, tot de volgende wandeling.