De discussies over de federale begroting volgen elkaar in sneltempo op. Als burger raak ik er steeds meer van overtuigd dat het niet alleen over cijfers gaat, maar ook over politieke strategie. En eerlijk gezegd: ik ben de strategie van premier Bart De Wever zo moe als koude pap.

"Jij werkt nog altijd?" Het is een vraag die ik tegenwoordig opvallend vaak krijg. Wanneer ik oude jeugdvrienden tegenkom, mensen met wie ik in de jaren zeventig en tachtig ben opgegroeid, kijken ze me vaak verbaasd aan wanneer ik vertel dat ik nog steeds actief ben op de arbeidsmarkt. Velen van hen zijn ondertussen met pensioen. Anderen tellen letterlijk de maanden, weken of zelfs dagen af tot hun vroegst mogelijke pensioendatum.

Op 10 oktober 2026 verscheen in HLN een artikel waarin werd aangehaald dat de slaagkansen voor het rijexamen in Vlaanderen sterk verschillen naargelang de regio waarin het examen wordt afgelegd. Het is niet de eerste keer dat dergelijke cijfers de ronde doen. Wanneer zulke statistieken verschijnen, beginnen de speculaties vrijwel onmiddellijk. In de wandelgangen hoort men dan dat het ene examencentrum "gemakkelijker" zou zijn dan het andere. Of dat het vooral afhangt van welke examinator je toevallig tegenover je krijgt.

Er zijn dagen waarop de wereld precies wat sneller draait dan ik kan volgen. Niet omdat ik niet mee wil, maar omdat alles tegelijk lijkt te moeten gebeuren. Mijn job brengt me dagelijks in contact met jonge mensen, meestal twintigers en jonge dertigers. Dat houdt me jong, wordt vaak gezegd. En daar zit misschien wel een kern van waarheid in. Toch merk ik ook steeds vaker hoe groot het verschil in denken en handelen kan zijn tussen generaties.

De nieuwste Grote Peiling, gepubliceerd op 18 september 2026 door onder meer HLN en VTM NIEUWS, levert een opvallend beeld op van het Vlaamse politieke landschap. Hieruit blijkt dat het Vlaams Belang met 27,8 % momenteel de grootste partij van Vlaanderen zou zijn indien er vandaag verkiezingen zouden plaatsvinden. De partij zou daarbij een duidelijke voorsprong hebben op haar naaste concurrent, de N-VA. Tegelijkertijd verliezen verschillende linkse partijen terrein, terwijl de centrumrechtse partijen slechts beperkte winst boeken.

Met de aanstelling van Mark Van Bommel als nieuwe bondscoach van de Rode Duivels is een nieuw tijdperk aangebroken. De Nederlander wacht meteen een stevige uitdaging. In de komende UEFA Nations League staan immers wedstrijden tegen Italië, Frankrijk en Turkije op het programma. Niet bepaald tegenstanders waar je rustig kunt inlopen. Voor Van Bommel wordt het meteen een vuurdoop van formaat.

De Belgische federale regering staat voor een bijzonder moeilijke begrotingsoefening. Er moeten miljarden worden gevonden om het begrotingstekort terug te dringen en opnieuw aansluiting te vinden bij de Europese begrotingsregels.

Voor jou,zonder naam,zonder verwachting,maar met een eerlijkheiddie ik te lang heb gedragen in stilte.

De verlofperiode van 2026 zit er alweer op. Het voelt altijd een beetje vreemd wanneer die laatste vakantiedag aanbreekt: alsof je nog één keer diep wil ademhalen voor de dagelijkse routine opnieuw begint. Maar dit jaar kan ik met een brede glimlach terugkijken. Het was een mooie, actieve en vooral warme zomer, eentje die me opnieuw heeft doen beseffen hoe goed beweging, natuur en tijd voor jezelf kunnen doen.

Wout van Aert staat op een kruispunt in zijn carrière, en het WK wielrennen in Montréal op 27 september 2026 zou wel eens het moment kunnen worden waarop alles samenvalt. De winnaar van Parijs–Roubaix 2026 rijdt dit jaar met een vormcurve die alleen maar stijgt, een parcours dat hem perfect ligt, en een leeftijd waarop ervaring en fysieke paraatheid elkaar idealer dan ooit kruisen. Het is geen toeval dat steeds meer analisten fluisteren dat dit hét jaar van Wout kan worden. En eerlijk: het is moeilijk om hen ongelijk te geven.

"Als ik in haar ogen keek, zag ik puur geluk"

Ik ben geboren in Herentals, opgegroeid in de Kempische stad waar de Nete traag door het landschap slingert en waar mijn eerste dertig levensjaren zich hebben afgespeeld. Daarna ben ik verhuisd, intussen al 32 jaar geleden. Maar wie ooit in Herentals gewoond heeft, draagt de stad mee als een laag onder de huid. En wie er familie heeft liggen, keert vroeg of laat terug, al is het maar voor een stil bezoek, een halfjaarlijkse groet aan wie er niet meer is.