De wereldbol staat in brand

De wereld staat in brand en wij kijken mee

Soms lijkt het alsof de aarde zelf aan het schreeuwen is. Alsof elke dag een nieuwe vlam oplaait, ergens ver weg of net iets te dichtbij. Oekraïne, waar families uit elkaar gerukt worden en steden veranderen in schaduwen van wat ze ooit waren. Venezuela, waar mensen in de rij staan voor brood terwijl leiders elkaar bevechten om macht. Soedan, waar een vergeten oorlog levens verplettert zonder dat de wereld nog kijkt. En de Gazastrook, waar generaties opgroeien met angst als dagelijkse metgezel.

Het zijn geen verre verhalen meer. Ze kruipen onder onze huid. Ze maken ons wakker in het midden van de nacht met de vraag: "wat als dit ooit onze realiteit wordt?" Want eerlijk: niemand weet wat Europa te wachten staat. De stabiliteit die we altijd vanzelfsprekend vonden, voelt broos. Alsof één verkeerde beslissing, één impulsieve leider, één geopolitieke schok alles kan doen kantelen.

 "Het voelt alsof we bestuurd worden door figuren die vergeten zijn dat macht geen schild is, maar een verantwoordelijkheid."

En dat is misschien nog het meest verontrustende: de mensen die aan de knoppen zitten. Wereldleiders die spelen met macht alsof het speelgoed is. Mannen en vrouwen die beslissingen nemen die miljoenen levens raken, maar soms handelen alsof empathie een luxe is die ze zich niet kunnen veroorloven. Het voelt alsof we bestuurd worden door figuren die vergeten zijn dat macht geen schild is, maar een verantwoordelijkheid. En dat maakt ons klein. Kwetsbaar. Onrustig.

Maar zelfs als we proberen te ontsnappen aan het wereldnieuws, worden we hier thuis, in België, geconfronteerd met een andere vorm van onrust. In de grootsteden waar het straatbeeld verandert, waar rellen en geweld steeds vaker opduiken. Waar mensen sneller hun pas versnellen als het donker wordt. Waar ouders hun kinderen strenger waarschuwen. Waar je soms het gevoel hebt dat de samenleving zelf op spanning staat, klaar om te knappen.

Het is geen oorlog, maar het voelt als een waarschuwing. Een fluistering die zegt: ook hier is niets vanzelfsprekend. De zekerheid die we kenden, de rust die we voelden, de vanzelfsprekende veiligheid, ze brokkelen af. En dat doet iets met mensen. Het maakt hen angstiger, harder, soms zelfs wantrouwiger tegenover elkaar. En dat is misschien wel de grootste dreiging van allemaal: dat we elkaar verliezen nog voor er iets écht misgaat.

We leven in een tijdperk waarin alles sneller lijkt te gaan: conflicten, informatie, meningen, emoties. Maar misschien is net dat de uitnodiging om trager te kijken. Om te begrijpen. Om te verbinden. Want als de wereld in brand staat, hebben we twee keuzes: ofwel kijken we toe tot het vuur ons bereikt, ofwel zoeken we samen naar manieren om het te blussen.