Een wegenvignet voor slechte wegen?

Vanaf 1 mei 2027 komt het wegenvignet in België. Maar waarom betalen voor een wegennet dat in erbarmelijke staat verkeert?

Wegenvignet in België: betalen voor putten, scheuren en bordjes “wegdek in slechte staat”?

Vanaf 1 mei 2027 voert België een wegenvignet in. Tenminste… dat is het plan. Maar meteen rijst de vraag die niemand helder beantwoordt: geldt dit vignet alleen in Vlaanderen, of in heel België? De communicatie is wazig, de politieke intenties nog waziger, en de gevolgen voor de gewone automobilist, de Vlaming, de Belg, lijken opnieuw bijzonder concreet.

Want achter dit vignet schuilt een oud zeer: als je buitenlanders wil laten betalen, dan moeten volgens de Europese Unie ook de eigen inwoners betalen. Geen uitzonderingen, geen creatieve achterpoortjes. Iedereen gelijk voor de wet, ook al is het wegdek waarop die wet wordt toegepast allesbehalve gelijkwaardig.

En daar komt Ben Weyts (N-VA) in beeld. Hij werkt aan een constructie om het vignet toch door te drukken, zodat buitenlanders bijdragen aan het gebruik van onze wegen. Maar die constructie betekent vooral dit: een extra bijdrage voor de Vlaming en de Belg om met de wagen te mogen rijden. Een nieuwe kost, bovenop de bestaande belastingen, accijnzen, verkeersbelasting, CO₂‑bijdragen en noem maar op.

Op zich: een wegenvignet kan. Een wegenvignet mag. Veel landen hebben het. Maar daar wringt de schoen, of beter: daar kraakt het asfalt.

Een vignet voor wat precies?

Wie in Vlaanderen of België rondrijdt, weet hoe het wegennet erbij ligt. Putten, scheuren, verzakkingen, tijdelijke herstellingen die permanent blijken, fietspaden die meer weg hebben van hindernisbanen dan van veilige infrastructuur. En dan die bordjes… “Wegdek in slechte staat”, vaak vergezeld van een C43‑bord dat de snelheid beperkt. Alsof dat bordje de putten opvult, de scheuren dichtmaakt of de fietser beschermt tegen een valpartij.

Het wordt nog absurder wanneer je ziet hoe lang die bordjes blijven staan. Drie of meerdere maanden later is er aan dat wegdek of fietspad nog niets gebeurd. Geen machines, geen werf, geen verbetering. Alleen dat bordje, dat stilaan symbool staat voor een overheid die liever waarschuwt dan herstelt.

Kijk eens over de grens

Rijd eens door Nederland, Duitsland of Luxemburg. De wegen lijken er biljarttafels. Fietspaden zijn er breed, vlak en logisch aangelegd. Je voelt je er als weggebruiker geen lastpost, maar een volwaardige deelnemer aan het verkeer.

En dan kom je terug in Vlaanderen. Van de ene put naar de andere. Van een scheur in het asfalt naar een verzakt fietspad. Van een tijdelijke herstelling naar een bordje dat zegt: “We weten dat het slecht is, maar we doen er voorlopig niets aan.”

Eerst kwaliteit, dan betalen

Daarom wringt het wegenvignet zo hard. Niet omdat betalen op zich onredelijk is, maar omdat je betaalt voor infrastructuur die niet in orde is. Het voelt als een restaurant dat entreegeld vraagt terwijl de keuken in brand staat. Of als een fitness die abonnementen verkoopt terwijl de toestellen kapot zijn.

Eerst een fatsoenlijk wegdek. Dan een wegenvignet. Zo simpel is het.

Of is het gewoon een verdoken belasting?

En dan is er nog de olifant in de kamer: de Belgische begroting. Het gat dat maar niet gedicht raakt. De miljarden die tegen 2029 moeten worden gevonden. De middenklasse die al jaren de spons is waarop men blijft drukken.

Dus ja, het is een terechte vraag: Is dit wegenvignet een verdoken belasting om dat begrotingsgat te vullen? Een nieuwe manier om de automobilist, die al betaalt voor brandstof, verkeersbelasting, verzekering, onderhoud en tol, nog wat extra te laten bijdragen?

Het lijkt er sterk op. Want wanneer een overheid geld nodig heeft, kijkt ze steevast naar dezelfde groep: de mensen die werken, rijden, pendelen, hun kinderen naar school brengen, boodschappen doen, en dus afhankelijk zijn van hun wagen.

Samenvatting

Een wegenvignet kan een eerlijk systeem zijn. Maar niet op een wegennet dat structureel ondermaats is. Niet wanneer bordjes “wegdek in slechte staat” de norm zijn. En zeker niet wanneer de echte bedoeling lijkt te zijn om de begroting te spekken, terwijl de automobilist opnieuw de rekening krijgt.

Betaalbaar rijden begint bij degelijke wegen. Niet bij nieuwe belastingen.