N-VA blijft knijpen

N‑VA draait de duimschroeven verder aan: een wegenvignet, hogere zorgkosten en onzekerheid rond flexi‑jobs. De hardwerkende Belg wordt opnieuw uitgeperst. De beloften van 2024? Verdwenen met de noorderwind. Tijd om de citroenpolitiek te benoemen.

Een citroen die uitgeperst is, kan men niet verder uitpersen

Er is een punt waarop men een citroen zo vaak heeft uitgeperst dat er niets meer uitkomt. Toch lijkt N‑VA vastbesloten om nog eens stevig te knijpen, zelfs al druipt er al lang geen sap meer uit de portemonnee van de gewone burger. De partij komt de laatste weken op de proppen met een reeks maatregelen die, hoe men het ook draait of keert, opnieuw vooral de middenklasse en de kwetsbare groepen treffen. En dat terwijl de beloften van vóór de verkiezingen van 2024 intussen met de noorderwind verdwenen zijn.

"Aan de Arizona‑regering: Schaam u. Begin met besparen bij uzelf. Verminder de uitgaven waar de verspilling zit."

Neem nu het wegenvignet. Minimum 100 euro, voor wegen die tot de slechtste van Europa behoren. Putten, verzakkingen, scheuren, fietspaden die meer weg hebben van hindernisbanen. Toch moet de burger betalen om er gebruik van te mogen maken. Het voelt aan als een karikatuur: eerst jarenlang infrastructuur verwaarlozen, dan de factuur doorschuiven naar wie geen keuze heeft dan zich te verplaatsen. De automobilist wordt opnieuw uitgeperst, alsof die citroen nog niet lang droog is.

Maar het wegenvignet is slechts één van de vele “verdoken belastingen” die op tafel liggen. N‑VA schuift ook besparingen in de gezondheidszorg naar voren, en dat op een moment waarop de zorgsector kreunt onder personeelstekorten, stijgende kosten en een groeiende zorgvraag. Het meest controversiële voorstel? Het opdrijven van de franchise: patiënten zouden voortaan de eerste 500 euro aan jaarlijkse zorgkosten zelf moeten betalen. Dat zou 4,5 miljard euro opleveren voor de begroting. Maar het is een schande dat men het geld net in deze sector gaat zoeken bij mensen die ziek zijn, kwetsbaar zijn, zorg nodig hebben. Gezondheid is geen luxeproduct, maar een basisrecht.

En dan is er nog het sleutelen aan flexi‑jobs. Voor wie de verandering komt, is nog niet duidelijk. Maar laat ons hopen dat men de gepensioneerden met rust laat. Zij die via een flexi‑job proberen hun schamel pensioentje wat op te krikken. Het zou wrang zijn: eerst jarenlang werken, dan een pensioen krijgen dat nauwelijks volstaat, en vervolgens ook nog eens de mogelijkheid verliezen om dat tekort op te vangen. Hoeveel kan men nog vragen van mensen die hun hele leven hebben bijgedragen?

Wat wringt nog meer? De gewone burger moet besparen, moet “verantwoordelijkheid” nemen, de broekriem moet strakker. Waarom kan men niet eerst snoeien in eigen winkel? Waarom zes regeringen - één federale regering en vijf deelregeringen-, zoveel ministers, zoveel parlementairen voor een land met 11 miljoen inwoners? In het buitenland lacht men ermee wanneer men hoort hoeveel politieke structuren België telt. En toch blijft men vasthouden aan die logge, dure machine.

Nu de zomervakantie voor het parlement in zicht komt, lijkt men nog snel enkele moeilijke dossiers erdoor te willen rammen. Alsof snelheid de kritiek zou temperen. Alsof men hoopt dat de burger tijdens de vakantie niet oplet. Maar de gevolgen zullen voelbaar zijn, lang nadat de koffers weer zijn uitgepakt.

Het is duidelijk dat de Arizona‑regering haar begrotingsproblemen wil oplossen door te grijpen naar de makkelijkste bron: de hardwerkende Belg. De mensen die elke dag opstaan, werken, bijdragen, belastingen betalen, en toch telkens opnieuw de rekening gepresenteerd krijgen. Terwijl men aan de top blijft doen alsof er geen alternatief is, alsof men niet kan besparen op structuren, kabinetten, mandaten, inefficiënties.

Een citroen die uitgeperst is, kan men niet verder uitpersen. Maar dat lijkt men bij N‑VA te vergeten. De burger voelt het, de middenklasse voelt het, de gepensioneerden voelen het, de zorgsector voelt het. En de beloften van 2024? Die zijn vervlogen, opgelost in de politieke mist.

Aan de Arizona‑regering: schaam u. Begin met besparen bij uzelf. Verminder de uitgaven waar de verspilling zit. En stop met het verder uitpersen van de mensen die dit land draaiende houden.