Bart De Wever als premier

Verwezenlijkingen, invloed en publieke opinie

Op 3 februari 2025 werd Bart De Wever beëdigd als premier van België, een historische gebeurtenis. Hij is de eerste Vlaams-nationalistische politicus die deze functie bekleedt. Voorheen was hij meer dan twee decennia partijvoorzitter van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) en burgemeester van Antwerpen. Deze stap markeert een nieuw hoofdstuk in de Belgische politiek waarin een uitgesproken centrumrechts-nationalistisch gezicht het federale beleid leidt.

Verwezenlijkingen van de Arizona-regering

Sinds zijn aantreden heeft De Wever een aantal belangrijke beleidslijnen geformuleerd en ingebracht:

1. Begrotingssanering en economisch beleid: De regering zet zwaar in op sanering van de federale financiën, met plannen voor structurele hervormingen en het terugdringen van het begrotingstekort. De Wever zelf riep meerderheidsfracties op moed te tonen bij deze ‘moeilijkste sanering van de eeuw’. 
2. Defensie en internationale verplichtingen: Onder De Wevers leiding verhoogt België zijn defensiebudget, met een duidelijke intentie om dichter bij de NAVO-doelstelling van 2% van het bbp te komen. Dit werd internationaal opgemerkt als een signaal dat België zijn bondgenootschappelijke verplichtingen wil versterken.
3. Werk en welfare-hervormingen: De regering introduceerde maatregelen om langdurige werkloosheid aan te pakken en de arbeidsmarkt te stimuleren, onder andere door aanpassingen in werkloosheidsuitkeringen en andere sociale uitkeringen. 
4. Institutionele hervormingen: Een ambitieus plan van de regering is het afschaffen van de Belgische Senaat tegen 2029 en het overhevelen van zijn taken naar de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

- Bart De Wever wordt vaak geprezen om zijn vastberadenheid en politieke flair -

Invloed op Europees niveau

De Wever positioneert zich als eurorealist: Hij is kritisch over wat hij ziet als overmatige Europese integratie, maar steunt wél een functionerend éénmarkt-beleid en gezamenlijke veiligheid. Zijn ideeën over immigratiebeleid (bijvoorbeeld het verwerken van asielzoekers buiten de EU, geïnspireerd op het Australische model) tonen zijn vrij radicale visie op Europees beleid.

Als staatsleider speelt hij ook een rol in de Europese dialoog over migratie en defensie hoewel zijn stijl, soms confronterend, ook heeft geleid tot discussies over België 's rol binnen de Europese Unie.

Pluspunten

• Besluitvaardigheid: De Wever wordt vaak geprezen om zijn vastberadenheid en politieke flair, vooral in een complex federale context waarin coalities voorheen maandenlang vastliepen.
• Coalitie-vaardigheden: Hij slaagde erin een brede coalitie te smeden tussen partijen van verschillende ideologische signatuur, wat getuigt van strategisch politiek leiderschap. 
• Focus op defensie en economische stabiliteit: De gemaakte stappen richting hogere defensie-uitgaven en hervorming van sociale systemen worden door sommige sectoren gezien als noodzakelijke moderniseringen. 

Kritiekpunten

• Sociaal beleid en arbeidsmarkt: Critici, waaronder vakbonden en oppositie, vinden dat de hervormingen te hard zijn en vooral de zwakste groepen treffen.
• Begrotingsambities: Er zijn twijfels of de aangekondigde saneringsmaatregelen realistisch zijn, en sommige doelen lopen al spaak. 
• Controversiële retoriek: Voorheen uitgesproken standpunten over communautaire kwesties blijven sommige Franstaligen en Brusselse bewoners achterdochtig maken.

Hoe denkt de gemiddelde Belgische burger over hem?

De publieke opinie is verdeeld. In Vlaanderen geniet De Wever een relatief hoge steun, met peilingen die aantonen dat een aanzienlijk deel van de Vlaamse bevolking hem als premier wil. Tegelijkertijd in Wallonië en Brussel is er aanzienlijke scepsis en kritiek, waarbij sommige burgers zijn beleid als te rechts of polariserend bestempelen.