Mathieu van der Poel schrijft geschiedenis

Mathieu van der Poel: de man die zijn eigen geschiedenis schrijft

Er zijn sporters die records breken, en er zijn sporters die het begrip record herdefiniëren. Mathieu van der Poel behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Wat hij op 1 februari 2026 in het Nederlandse Hulst neerzette, gaat veel verder dan een sportieve prestatie. Het was een moment waarop een carrière, een familie-erfenis en een bijna mythische drang naar perfectie samenkwamen. Met zijn achtste wereldtitel in het veldrijden schreef hij niet alleen geschiedenis, hij herschreef ze. Niemand vóór hem verzamelde ooit zoveel regenboogtruien in deze discipline. Het is een mijlpaal die nog jaren zal nazinderen.

"Als er één ding zeker is, dan is het dit: Mathieu van der Poel is niet alleen een kampioen. Hij is een tijdperk."

Een kampioen die grenzen verlegt

Van der Poel is al jaren een fenomeen, maar wat hem uniek maakt, is zijn vermogen om telkens opnieuw te verrassen. Niet door onverwachte wendingen, maar door een bijna voorspelbare dominantie die toch nooit verveelt. Elke koers lijkt een nieuw hoofdstuk in een verhaal dat hij zelf schrijft, met een pen gedoopt in lef, talent en een ontembare wil om te winnen.

Zijn achtste wereldtitel kwam niet uit de lucht vallen. De aanloop naar het WK 2026 was er een van focus en verfijning. Geen overvolle kalender, geen onnodige risico’s. Mathieu koos zijn momenten, zoals alleen de grootste kampioenen dat kunnen. En toen het erop aankwam, stond hij er. Niet als een renner die iets moest bewijzen, maar als iemand die simpelweg deed wat hij altijd doet: domineren.

De erfenis van een familie

Het verhaal van Mathieu is nooit dat van één man geweest. Het is een verhaal dat wortelt in generaties. De naam Van der Poel draagt gewicht, niet door nostalgie, maar door een traditie van aanvallen, aanvallen en nog eens aanvallen. Zijn vader Adrie, zijn grootvader Raymond Poulidor, beiden iconen, maar geen van beiden bereikte wat Mathieu nu heeft neergezet.

En toch voelt het nooit alsof hij in hun schaduw staat. Integendeel: Hij bouwt voort op hun fundament, maar het huis dat hij erop zet, is volledig van hem. Zijn achtste wereldtitel is daar het ultieme bewijs van. Het is een prestatie die zelfs de meest doorgewinterde wielerhistorici doet fronsen, glimlachen en uiteindelijk bewonderend knikken.

De koers die alles samenvatte

Het WK-parcours in Hulst lag er correct en verzorgd bij. Technische passages en enkele steile hellingen stukken waar pure kracht het verschil maakte. Het was een omloop die de besten van de besten scheidde. En precies daar toonde Van der Poel waarom hij boven die categorie uitstijgt.

Vanaf de eerste ronde was duidelijk dat hij iets speciaals van plan was. Geen afwachtende houding, geen tactisch spelletje. Hij reed alsof hij de koers wilde kneden tot iets dat volledig van hem was. En dat deed hij. Zijn versnelling in de tweede ronde van de wedstrijd was niet alleen een aanval, het was een statement. Een signaal aan iedereen die dacht dat records ooit veilig zijn.

Toen hij solo over de finish kwam, was het beeld bijna symbolisch: Mathieu van der Poel, alleen, hij maakte een Ronaldo zege, en met een gelukzalige glimlach liet hij zijn canyon fiets verder uitbollen. Resultaat: Acht keer wereldkampioen. Een cijfer dat bijna onwerkelijk klinkt, maar dat vanaf nu in de geschiedenisboeken staat.

Wat blijft hangen

Wat Van der Poel zo bijzonder maakt, is dat hij ondanks zijn successen nooit het gevoel geeft dat hij klaar is. Hij is geen renner die leeft van statistieken, maar van het pure plezier van het koersen. En misschien is dat wel het geheim achter zijn ongeziene palmares.

Zijn achtste wereldtitel is een monument. Een mijlpaal die de sport verandert. Maar het is ook een uitnodiging om verder te kijken: naar de renner die blijft evolueren, naar de sport die dankzij hem blijft groeien, en naar de verhalen die nog geschreven moeten worden.

Als er één ding zeker is, dan is het dit: Mathieu van der Poel is niet alleen een kampioen. Hij is een tijdperk.