De malaise bij RSC Anderlecht

De malaise bij RSC Anderlecht: een club in overgang, maar met potentieel voor herstel

RSC Anderlecht blijft, ondanks alles, een monument in het Belgische voetbal. Geen enkele club in ons land kan tippen aan de indrukwekkende prijzenkast van paars-wit: de meeste landstitels, de meeste bekers, en een historisch palmares dat generaties voetbalfans heeft gevormd. Anderlecht is en blijft de club van België. Maar wie de laatste vijf jaar met een open blik naar het Lotto Park kijkt, ziet dat de glans van vroeger dof is geworden. De resultaten blijven achter, de identiteit lijkt zoek, en de onrust binnen de club is voelbaar tot in de tribunes.

Toch geloof ik dat een kentering mogelijk is. Maar dan moet er eerst iets anders gebeuren: er moet orde op zaken worden gesteld, en wel op alle niveaus van het instituut Anderlecht.

"RSC Anderlecht zal opnieuw landstitels pakken. Omdat paars-wit, ondanks de malaise, nog altijd een reus is. Eentje die alleen even wakker geschud moet worden."

Onrust aan de top: het begin van de malaise

Een club is maar zo sterk als haar fundamenten, en bij Anderlecht rommelt het al een hele tijd aan de top. Bestuurders die komen en gaan, mensen die ontslagen worden en vervolgens weer terugkeren, verschuivingen in verantwoordelijkheden… Het lijkt soms meer op een stoelendans dan op een professioneel geleide topclub. En dat is problematisch.

Want net zoals bij een ijsberg is het grootste deel van de impact onzichtbaar. Wat er bovenaan gebeurt, sijpelt door naar elke laag daaronder: de sportieve staf, de scouting, de jeugdwerking, de spelersgroep. Onzekerheid aan de top creëert onzekerheid in de hele organisatie. En onzekerheid is dodelijk voor een club die stabiliteit nodig heeft om opnieuw te groeien.

Scouting en transfers: een gemiste kans

Wie de transfers van de afgelopen vijf jaar bekijkt, kan moeilijk anders dan twijfels hebben. Te veel spelers die niet renderen, te veel gokjes die verkeerd uitdraaien, te weinig duidelijke visie. Scouting hoort het kloppend hart te zijn van een moderne voetbalclub, maar bij Anderlecht lijkt dat hart al een tijdje onregelmatig te slaan.

Een club met de middelen, de uitstraling en de geschiedenis van Anderlecht zou een voorsprong moeten hebben op de concurrentie. In plaats daarvan lijkt paars-wit vaak achter de feiten aan te lopen. Dat is geen kwestie van pech, maar van structuur.

De jeugdwerking: een pijnlijke aderlating

Anderlecht stond jarenlang bekend als dé jeugdclub van België. Neerpede was een begrip, een fabriek van talent. Maar de laatste jaren is die voorsprong geslonken. Andere clubs zoals Club Brugge, Genk, en Antwerp  hebben hun jeugdwerking sterk uitgebouwd en soms zelfs voorbijgestoken.

En dan was er nog de beslissing die ik nog steeds niet begrijp: het vertrek van Jean Kindermans. Een absolute topfiguur in jeugdontwikkeling, iemand die tientallen spelers heeft gevormd die vandaag op het hoogste niveau spelen. Dat zo iemand de club verlaat, is niet zomaar een personeelswissel. Het is een signaal. En geen positief.

Een overvolle technische staf

Op de website van Anderlecht staan maar liefst vier assistent-coaches vermeld. Vier. Dat is niet alleen veel, het is té veel. Een technische staf moet helder, efficiënt en doelgericht zijn. Hoe meer mensen, hoe groter het risico op ruis, overlappingen en onduidelijkheid. Een team werkt het best wanneer iedereen exact weet wat zijn rol is en wanneer die rollen niet door elkaar lopen.

Waarom ik toch geloof in een kentering

Ondanks alles blijft Anderlecht een club met een ziel, een geschiedenis en een achterban die nooit opgeeft. De fundamenten zijn beschadigd, maar niet vernietigd. De club heeft nog steeds de aantrekkingskracht om spelers, trainers en talentvolle jongeren te overtuigen. Maar dan moet er wel iets gebeuren.

Er moet met de grove borstel doorgegaan worden. Niet halfslachtig, niet cosmetisch, maar grondig. Op elk niveau: bestuur, scouting, jeugdwerking, sportieve staf. Pas wanneer de structuur opnieuw klopt, kan de sportieve groei volgen.

En dan, daar ben ik van overtuigd, zal RSC Anderlecht opnieuw landstitels pakken. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Omdat een club met zo’n geschiedenis nooit lang blijft liggen. Omdat paars-wit, ondanks de malaise, nog altijd een reus is. Eentje die alleen even wakker geschud moet worden.

Ter herinnering

De meest succesvolle voetbalclub in België, zowel in titels als in bekers, is RSC Anderlecht. De Brusselse club is de absolute recordhouder met veruit de meeste prijzen in de Belgische voetbalgeschiedenis.

• 34 landstitels
• 9 bekeroverwinningen (Beker van België)
• 13 Supercups
• 5 internationale trofeeën (o.a. Europacup II in 1976 & 1978)