Avondnieuws beu ???

“Oorlog, energiecrisis en politieke heisa: waarom mensen afhaken van het avondnieuws”

Worden mensen nog vrolijk van het avondnieuws?

De vraag lijkt bijna retorisch geworden: wordt iemand nog vrolijk van het nieuws op tv? Elke avond opnieuw schuiven we aan voor hetzelfde menu: oorlog, dreiging, politieke chaos, economische malaise. Het is alsof het journaal een dagelijkse reminder is dat de wereld in brand staat en dat wij, gewone mensen, vooral toeschouwers zijn die machteloos moeten toekijken.

"Daarbovenop komt de vraag of er nog mensen zijn die niet stilaan genoeg hebben van Donald Trump."

Neem de voortdurende beelden van de conflicten tussen Iran, Israël en Amerika. Dag na dag rollen dezelfde deprimerende fragmenten over het scherm: raketaanvallen, vergeldingsacties, diplomatieke spanningen die nergens heen lijken te gaan. Mensen vragen zich af wat ze er nog mee moeten. Het is ver weg, maar tegelijk dichtbij genoeg om onze energiefactuur te laten stijgen en onze angst te voeden. Het voelt alsof geopolitieke grootmachten ruzie maken, terwijl wij de rekening betalen.

En dan is er nog de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, die intussen al jaren aansleept. Een conflict dat ooit begon als “breaking news”, maar nu een soort permanente achtergrondruis is geworden. De beelden zijn niet minder hard geworden, maar onze gevoeligheid wel. Mensen raken afgestompt. Niet omdat ze niet geven om het leed, maar omdat het simpelweg te veel wordt. Te veel geweld, te veel ellende, te veel uitzichtloosheid.

De gevolgen van al die conflicten sijpelen door tot in de kleinste dorpen. De energiecrisis, de stijgende consumptieprijzen, de onzekerheid over de toekomst, het raakt iedereen. Mensen die altijd netjes hun rekeningen betaalden, moeten nu rekenen en herrekenen. Gepensioneerden die heel hun leven gewerkt hebben, zien hun koopkracht verdampen. Gezinnen die vroeger zonder nadenken de verwarming opzetten, draaien nu elke knop twee keer om. En ondertussen blijft het nieuws herhalen dat het allemaal “complex” is. Maar voor de mensen thuis is het vooral simpel: het leven wordt duurder en zwaarder.

Daarbovenop komt de vraag of er nog mensen zijn die niet stilaan genoeg hebben van Donald Trump. Zijn naam duikt bijna dagelijks op in internationale berichtgeving. Sommige media beschrijven zijn stijl als controversieel, anderen als polariserend. Wat je vooral hoort op straat, is dat mensen zijn manier van communiceren en zijn gebruik van macht beu zijn. Niet omdat ze per se politiek willen discussiëren, maar omdat het opnieuw een bron van spanning is in een wereld die al vol spanning zit. Het draagt bij aan het gevoel dat wereldleiders vooral met zichzelf bezig zijn, terwijl de gewone burger achterblijft met de gevolgen.

Het avondnieuws lijkt daardoor steeds minder een venster op de wereld en steeds meer een bron van collectieve neerslachtigheid. Mensen zeggen het luidop: “Ik kijk niet meer. Ik kan het niet meer aan.” En wie kan het hen kwalijk nemen? Het is elke dag opnieuw een stroom van slecht nieuws, zonder pauze, zonder lichtpunt. Op uitzondering van het sportnieuws, het enige segment waar nog gelachen wordt, waar nog iets gewonnen wordt, waar nog iets positiefs gebeurt.

Misschien is dat de kern van het probleem: het journaal toont de wereld zoals ze is, maar vergeet soms te tonen dat er ook nog schoonheid, hoop en menselijkheid bestaat. En dus haken mensen af. Niet omdat ze ongeïnteresseerd zijn, maar omdat ze zichzelf willen beschermen.

De vraag blijft dus hangen: wordt iemand nog vrolijk van het nieuws? Steeds meer mensen lijken het antwoord al gevonden te hebben.