De Duivels richting WK 2026: voorbereiding of verwarring?
De aanloop naar een eindronde is altijd een periode van hoop, verwachtingen en gezonde spanning. Maar wie de voorbereiding van de Rode Duivels richting het WK 2026 aandachtig volgt, kan zich moeilijk van één gevoel ontdoen: verwarring. Niet zozeer over het talent in de selectie, maar over de keuzes die bondscoach Rudi Garcia maakt. En dan vooral over één naam die als een rode draad door de discussie loopt: Hans Vanaken.
"Talent zonder structuur is als een motor zonder olie. Het draait, maar niet lang."
Hoe kan een drievoudig Gouden Schoen op de bank zitten?
Hans Vanaken is niet zomaar een speler. Hij is drievoudig Gouden Schoen, jarenlang de motor van Club Brugge, en op dit moment misschien wel de meest constante Belgische middenvelder. Vorm, ervaring, vista, rust aan de bal: hij heeft het allemaal. En toch zit hij op de bank.
Het is onbegrijpelijk dat een speler die zó bepalend kan zijn voor het ritme en de creativiteit van de ploeg, geen basisplaats krijgt. Zeker in een elftal waar de lijnen die tussen middenveld en aanval mekaar verbinden, van groot belang zijn. Maar ook in een spelsysteem waar omschakeling zeer belangrijk is, iets waar onze nationale ploeg op het WK regelmatig beroep zal op moeten doen. Vanaken is net die speler die wedstrijden kan doen kantelen zonder spektakel, maar met intelligentie.
Geen typeploeg, geen automatismen
Een ander pijnpunt in deze voorbereiding is het gebrek aan een duidelijke typeploeg. Automatisme ontstaat niet op training, maar in wedstrijden. Dat weet elke coach, van provinciale reeksen tot Champions League-niveau. En toch lijkt Garcia te experimenteren alsof het nog altijd maart is, niet juni.
Spelers worden voortdurend gewisseld, systemen worden aangepast, en de ploeg lijkt nooit twee wedstrijden na elkaar in dezelfde structuur te spelen. Hoe wil je dan automatismen opbouwen? Hoe wil je dat spelers elkaar blindelings vinden als ze nooit in dezelfde constellatie op het veld staan?
Spelers niet op hun beste positie
Het meest frappante voorbeeld zagen we tegen Tunesië. Timothy Castagne, een rechtsvoetige flankverdediger, werd uitgespeeld als linker wing-back. Dat is geen detail, dat is een fundamentele fout in positionering.
Waarom dan niet Joaquin Seys of Maxim De Cuyper, twee spelers die wél natuurlijk links staan en die positie beheersen? Het lijkt alsof Garcia liever schuift met puzzelstukken dan de juiste stukken op de juiste plaats te leggen.
Zijn we klaar voor het WK?
De overwinningen tegen Kroatië en Tunesië lijken op papier geruststellend, maar wie goed keek, zag dat Kroatië met de handrem op speelde en dat Tunesië lange tijd met tien man stond. Dat zijn geen graadmeters voor een WK.
We mogen niet in de val trappen van valse zekerheid. Het vorige eindtoernooi onder Tedesco is daar het perfecte voorbeeld van. Ook toen kregen we onvoorspelbare, atypische opstellingen, met alle gevolgen van dien. De chaos, de onduidelijkheid, het gebrek aan structuur, het leidde tot een vroeg en pijnlijk exit.
Is het een hype onder bondscoaches?
Het begint bijna een trend te worden: Belgische bondscoaches die koste wat kost willen tonen dat ze “out of the box” durven denken. Maar originaliteit is geen doel op zich. Een nationale ploeg heeft stabiliteit nodig, herkenbaarheid, een ruggengraat.
Een atypisch elftal opstellen om op te vallen is geen strategie, het is een risico. En op een WK is er geen ruimte voor risico’s die niet noodzakelijk zijn.
Voetjes op de grond
Laat ons hopen dat de staf beseft dat het echte werk pas op 15 juni 2026 begint, tegen Egypte. Dat is geen oefenmatch, geen test, geen experiment. Dat is het WK.
De Rode Duivels hebben talent genoeg om ver te geraken, maar talent zonder structuur is als een motor zonder olie. Het draait, maar niet lang.
Hopelijk kiest Garcia de komende dagen voor duidelijkheid, stabiliteit en logica. En hopelijk krijgt Hans Vanaken eindelijk de rol die hij verdient: niet als invaller, maar als sleutelspeler. Want als we één ding niet willen, is het een déjà-vu van het vorige eindtoernooi.
De tijd van experimenteren is voorbij. Nu begint het echte werk.
Rudi Leysen
Reactie plaatsen
Reacties