WK Voetbal 2026 Belgie-Egypte 1-1

Rode Duivels starten WK 2026 met valse noot: 1-1 tegen Egypte

De openingsmatch van de Rode Duivels op het WK 2026 had een feestelijke aftrap moeten worden. Een statement. Een toonzetting. Een bevestiging dat de voorbereiding, hoe rommelig ook, achter ons lag. Maar na het 1-1 gelijkspel tegen Egypte blijft vooral één gevoel hangen: België is met een valse noot begonnen.

En dat is des te pijnlijker omdat de waarschuwingen er nochtans waren. De oefenwedstrijd tegen het zwakke Tunesië had al duidelijk gemaakt dat de Duivels beter een toontje lager zouden zingen. De euforie die sommige analisten probeerden te creëren, stond haaks op wat we op het veld zagen. En nu, na de eerste WK-match, blijkt dat die scepsis terecht was. België mag zelfs blij zijn dat Iran en Nieuw-Zeeland ook gelijkspeelden, waardoor de schade in de groep voorlopig beperkt blijft.

De kern van het probleem: de opstelling

Waar het écht om draait, is de keuzes van bondscoach Rudi Garcia. Al maanden pleiten analisten, ex-internationals en voetbalkenners voor dezelfde driehoek op het middenveld: De Bruyne – Tielemans – Vanaken. Een trio dat voetbal brengt, rust, vista, infiltraties en vooral: controle.

Maar Garcia, die zich graag profileert als een “out of the box”-denker, kiest opnieuw voor een andere richting. Hij start met Amadou Onana, een speler met fysieke présence maar zonder het verfijnde voetballende vermogen dat je op een WK nodig hebt. En erger nog: na een zwakke prestatie wordt Onana vervangen door… Nicolas Raskin. Een harde werker, zeker, maar opnieuw geen speler die het verschil maakt in balcirculatie of creativiteit.

En dan komt de vraag die heel België zich stelt:
Waarom blijft Hans Vanaken op de bank?

Vanaken is de ideale man om het spel te verbinden. Hij leest ruimtes, vertraagt wanneer nodig, versnelt wanneer het moet, en brengt rust in een ploeg die vaak te nerveus en te gehaast speelt. Het is onbegrijpelijk dat een drievoudig Gouden Schoen, in bloedvorm, opnieuw geen basisplaats krijgt.

Mijn persoonlijke opstelling tegen Iran

Met De Bruyne die infiltreert vanop rechts, naar een centrale positie achter de spits en alzo voor voeding zorgt in balbezit.

Garcia: people-manager, maar tactisch te licht

Met alle respect voor Rudi Garcia: als people-coach staat hij sterk. De sfeer in de groep lijkt uitstekend. De spelers lachen, de entourage straalt vertrouwen uit, en de interviews klinken positief. Dat is mooi, dat is belangrijk, maar dat wint geen matchen op een wereldbeker.

Op tactisch vlak faalt Garcia. Dat is hard, maar het is de realiteit. Zijn keuzes zijn niet logisch, niet consistent en niet afgestemd op de sterktes van zijn spelers. En ja, wat mij betreft is hij verantwoordelijk voor het gelijkspel tegen Egypte. Niet voor een overwinning, want die was er simpelweg niet.

Analisten zien het wél

Op VRT volgde ik de analyse, en het deed deugd om te horen dat Radja Nainggolan het perfect verwoordde. Hij opperde een middenveld met De Bruyne, Tielemans, Vanaken én een recuperatiespeler zoals Raskin. Een evenwichtige ruit, waarin De Bruyne vanop rechts kan infiltreren en Vanaken de verbindende schakel wordt.

Zelfs Wesley Sonck, doorgaans voorzichtig in zijn uitspraken, kon zich in dat idee vinden.

En dan is er nog Peter Vandenbempt, die in de aanloop naar het toernooi opvallend euforisch was over Onana. Hopelijk tempert hij dat enthousiasme nu, en kijkt hij met een meer Vanaken-gerichte bril naar de toekomst.

Sfeer is goed, maar dat is niet genoeg

Laat ons eerlijk zijn: de sfeer lijkt optimaal. De spelersgroep oogt hecht, de staf straalt vertrouwen uit, en de fans zijn massaal aanwezig. Maar sfeer is geen tactiek. Sfeer is geen automatismen. Sfeer is geen wapen tegen ploegen die compact, gedisciplineerd en fysiek sterk spelen.

Op een WK moet het tactisch kloppen. En dat doet het voorlopig niet.

Tijd voor duidelijkheid en lef

België heeft nog alle kansen om door te stoten, maar dan moet er iets veranderen. De beste spelers moeten spelen. De logica moet terugkeren. De Bruyne, Tielemans en Vanaken moeten samen op het veld staan. Punt.

Garcia moet stoppen met experimenteren, stoppen met “out of the box”-denken om het denken, en eindelijk kiezen voor stabiliteit en voetbal.

Want één ding is duidelijk:
Met deze selectie kan België veel beter. Maar dan moet de bondscoach het juiste deuntje spelen.