België – Iran 0-0: een score die alles zegt, behalve iets goeds

Er zijn van die voetbalavonden waarop je als supporter denkt: “Dit kan toch niet slechter?” En dan komt België–Iran op het WK 2026. Een wedstrijd die eindigde op 0-0, maar eigenlijk voelde als 0-0-0-0-0. Een leeg blad. Een tactisch sudoku die nooit werd ingevuld. Een wedstrijd die je niet samenvat, maar wegwuift.

Laat ons eerlijk zijn: met alle respect voor Iran, een ploeg die vooral gespecialiseerd is in de kunst van de verre trap naar voren,  was dit een tegenstander die je als topland gewoon moet opeten. Niet eens met peper en zout. Gewoon opeten. Maar de Rode Duivels slaagden er niet eens in om het bord te vinden.

En toch, zoals altijd, ging na afloop de vinger meteen naar de spelers. Naar Kevin De Bruyne vooral, die volgens sommigen “zijn niveau niet haalde”. Maar ik wil die vinger even terugplooien. Niet richting de spelers, maar richting het tactisch plan. Richting de veldbezetting. Richting de man die de pionnen neerzet: Rudi Garcia.

"Dat Thibaut Courtois voor mij de man van de match was, zegt eigenlijk alles."

Het middenveld: een puzzel die niemand vroeg

Waarom, in hemelsnaam, begin je tegen Iran, een ploeg die met tien man in de eigen zestien staat, niet met Tielemans, De Bruyne én Vanaken?
Welke angst zat er in het hoofd van Garcia?
Welke dreiging zag hij bij Iran die wij allemaal gemist hebben?
We hadden geen expliciete verdedigende middenvelder nodig. Iran speelde zonder spits. Zonder intentie. Zonder plan behalve “trap hem naar voren en zie wel”. En toch stonden wij daar met een middenveld dat meer op een veiligheidsconstructie leek dan op een creatieve motor.
Hans Vanaken is precies de speler die Kevin De Bruyne nodig heeft om vrij te komen. Met Vanaken krijgt KDB ruimte, vrijheid, zuurstof. Zonder Vanaken zit De Bruyne in een cocon, opgesloten tussen twee lijnen, gedwongen om zelf de opbouw te doen én de beslissende pass te geven. Dat werkt niet. Dat heeft nooit gewerkt. En dat zal nooit werken.
Maar Garcia zag het anders. Hij koos voor voorzichtigheid. Tegen Iran. Laat dat even bezinken.

Mijn persoonlijke opstelling tegen Nieuw-Zeeland:*Trossard kan eventueel vervangen worden door Doku.

De flanken: Meunier op automatische piloot

Dan hebben we nog Thomas Meunier, die opnieuw ondermaats speelde. Niet omdat hij plots geen voetballer meer is, maar omdat hij in een rol geduwd wordt die hem niet meer ligt. De snelheid is weg, de explosiviteit is weg, en het vertrouwen lijkt ergens achtergebleven in 2018.

Waarom niet starten met Castagne?
Waarom niet kiezen voor iemand die tenminste nog een flank kan belopen zonder dat je als supporter spontaan naar de defibrillator grijpt?

Het is alsof Garcia een lijstje heeft met “namen die ooit goed waren” en dat lijstje blindelings afwerkt.

De spits

En dan de vraag die op ieders lippen brandt:
Waarom starten met Romelu Lukaku?

Ik zeg het met pijn in het hart, want Lukaku heeft ons veel gegeven, maar op dit moment is hij door gebrek aan wedstrijdritme vooral een superinvaller. Iemand die je brengt tegen een vermoeide verdediging, niet tegen een team dat met elf man in een bunker kruipt.

Pardo of De Ketelaere had veel logischer geweest. Meer beweeglijkheid, meer combinaties, meer onvoorspelbaarheid. Maar nee, we kozen voor de statische optie in een wedstrijd die net dynamiek nodig had.

Courtois man van de match… tegen Iran

Dat Thibaut Courtois voor mij de man van de match was, zegt eigenlijk alles.
Tegen Iran.
Tegen een ploeg die zonder spits speelde.
Tegen een team dat alleen maar naar voren trapte en hoopte dat er iets zou gebeuren.

Zonder minstens twee wereldsaves van Courtois hadden we zelfs kunnen verliezen. Laat dat even inzinken. België, met zijn gouden generatie 2.0, had kunnen verliezen van een ploeg die voetbalde alsof het 1986 was en de bal nog vier kilo woog.

Niet de spelers, maar het plan

Laat er geen misverstand over bestaan: ik wijs niet naar de spelers individueel.
Niet naar De Bruyne.
Niet naar Lukaku.
Niet naar Meunier.

Ik wijs naar het tactisch plan. Naar de veldbezetting. Naar de keuzes die gemaakt werden vóór de aftrap. Want daar liep het fout. Daar werd de wedstrijd verloren. Niet op het veld, maar op het bord.

België–Iran 0-0 was geen schande omdat de spelers niet wilden. Het was een schande omdat ze niet konden. Omdat ze in een systeem geduwd werden dat hen verstikte in plaats van bevrijdde.

En zolang dat niet verandert, zullen we nog veel van dit soort lege avonden krijgen. Avonden waarop de tegenstander niets doet, en wij nog minder.