Kwalificatie met kanttekeningen

In het vaderland heerst opluchting. De Rode Duivels hebben zich geplaatst voor de volgende ronde van het WK 2026, en dat mag gevierd worden. De vlaggen hangen uit, de commentatoren spreken van een “professionele prestatie”, en de supporters ademen even vrijer. Maar met alle respect: Nieuw‑Zeeland is en blijft een voetbaldwerg. Een ploeg die met veel inzet speelt, maar technisch en tactisch niet in de buurt komt van de Europese top. Wie eerlijk is, weet dat deze overwinning vooral een bevestiging moest zijn van wat we al konden: domineren, scoren, en vooral stabiliteit tonen.

En daar verdient bondscoach Rudi Garcia een compliment. Hij heeft eindelijk begrepen wat velen al weken roepen: dat de driehoek Tielemans – De Bruyne – Vanaken de motor is van dit elftal. Drie spelers die elkaar blindelings vinden, die weten wanneer ze moeten versnellen en wanneer ze het tempo moeten drukken. Het is geen toeval dat België met deze drie in de basis plots vloeiender voetbal brengt. Automatismen, daar draait het om in een teamsport. Niet om experimenten, niet om verrassingen voor de show, maar om herkenbaarheid en ritme.

Garcia heeft aan de verdediging nauwelijks gesleuteld, en dat is een tweede verdienste. De Cuyper, Mechele, Theate en Castagne vormden opnieuw een solide blok. Geen overbodige rotaties, geen tactische puzzels die niemand begrijpt. In de vorige wedstrijden zagen we wat er gebeurt als er te veel geschoven wordt: verwarring, misverstanden, en een elftal dat zichzelf verliest. Vandaag was dat anders. De lijnen waren duidelijk, de taken afgelijnd, en de spelers straalden rust uit. Dat is wat vertrouwen doet.

Toch blijft er een waarschuwing hangen. Hopelijk gaat de bondscoach niet opnieuw sleutelen aan zijn team. Al die wissels en tactische variaties leiden tot chaos, en dat hypothekeren de prestaties. Wie wil bouwen aan succes, moet durven vasthouden aan zijn fundamenten. De driehoek op het middenveld is zo’n fundament. Daarachter een stabiele verdediging, en vooraan een aanval die snelheid en finesse combineert. Doku, De Ketelaere en Trossard bewezen dat ze elkaar aanvullen: Doku met zijn explosiviteit, De Ketelaere met zijn gevoel voor ruimte, en Trossard met zijn technische verfijning.

Met andere woorden: dezelfde basis als tegen Nieuw‑Zeeland moet ook starten in de volgende wedstrijd. Geen extra recuperatiespeler, geen overbodige verdedigende reflex. Uitgaan van je eigen sterkte, dat is de sleutel. Tegen de beste derde van de andere reeksen moet België durven zichzelf zijn. Wie te veel aanpast, verliest zijn identiteit. En dat is precies wat we in het verleden al te vaak zagen: Coaches die willen verrassen, maar uiteindelijk hun eigen ploeg ontregelen.

De supporters willen geen tactische goochelarij, ze willen herkenbaarheid. Ze willen zien dat de Rode Duivels spelen zoals ze kunnen: met flair, met controle, en met een middenveld dat de lijnen uitzet. De Bruyne als dirigent, Tielemans als metronoom, Vanaken als verbindingsman, dat is de symfonie die werkt.

De kwalificatie is dus een feit, maar het echte werk begint nu. De volgende ronde zal geen wandeling worden. Daar wachten ploegen met meer ervaring, meer kracht, en meer organisatie. Maar als België vasthoudt aan zijn huidige structuur, dan is er reden tot optimisme. Niet euforie, maar vertrouwen.

Laat ons hopen dat Rudi Garcia deze les niet vergeet: stabiliteit wint toernooien, niet experimenten. En dat hij beseft dat de beste ploeg niet die is met de meeste namen, maar die met de meeste automatisme.

België mag trots zijn, maar ook nuchter blijven. De kwalificatie is een stap, geen eindpunt. Het echte WK begint nu, met een elftal dat eindelijk zichzelf lijkt te zijn.