Dit verandert alles voor Wout van Aert

Wout van Aert staat op een kruispunt in zijn carrière, en het WK wielrennen in Montréal op 27 september 2026 zou wel eens het moment kunnen worden waarop alles samenvalt. De winnaar van Parijs–Roubaix 2026 rijdt dit jaar met een vormcurve die alleen maar stijgt, een parcours dat hem perfect ligt, en een leeftijd waarop ervaring en fysieke paraatheid elkaar idealer dan ooit kruisen. Het is geen toeval dat steeds meer analisten fluisteren dat dit hét jaar van Wout kan worden. En eerlijk: het is moeilijk om hen ongelijk te geven.

"Die veertien dagen tussen Vuelta en WK zijn goud waard. Decompressie, herstel, finetuning. De perfecte aanloop naar een koers die Wout van Aert op het lijf geschreven is."

Een parcours op maat van een kampioen

Het WK in Montréal telt 273 kilometer en 3803 hoogtemeters. Dat is geen detail, dat is een statement. Dit is een parcours dat de klassieke krachtpatser met klimvermogen bevoordeelt. Een parcours dat vraagt om uithouding, explosiviteit, koersinzicht en mentale hardheid. En laat dat nu net de vier eigenschappen zijn die Wout van Aert tot een van de meest complete renners van zijn generatie maken.

En dan is er nog iets symbolisch: Van Aert zou enkele dagen na zijn 32ste verjaardag aan de start staan. De leeftijd waarop veel renners hun absolute top bereiken. Niet te jong, niet te oud, maar precies in dat stadium waarin ervaring en maturiteit de laatste procenten talent vrijmaken. Het zou een prachtig moment zijn om als winnaar over de meet te komen in Montréal.

Een Tour die hij miste, maar misschien nét op tijd

Van Aert miste de Tour de France dit jaar door een ontstoken elleboog en het gevaar van een virus. Op het eerste gezicht een domper, een gemiste kans, een zomer zonder het grootste wielerevenement. Maar soms is wielrennen een sport waarin tegenslag zich vermomt als opportuniteit.

Misschien was het wel een geluk bij een ongeluk. Geen slopende Tour, geen valpartijen, geen vermoeidheid die tot in september blijft hangen. In plaats daarvan kreeg hij tijd om te herstellen, te heropbouwen, en opnieuw te pieken. En dat pieken deed hij.

De wederopstanding in Denemarken

In de Ronde van Denemarken reed Van Aert alsof hij een resetknop had ingedrukt. Drie ritzeges, een dominante stijl, en de eindoverwinning. Niet zomaar een overwinning, maar een signaal. Een signaal dat de elleboogblessure verleden tijd is. Een signaal dat de motor weer draait. Een signaal dat hij klaar is voor meer.

Tussendoor nam hij deel aan het BK gravel in Grobbendonk, een wedstrijd die vooral diende als voorbereiding op de Vuelta. Maar wat daar vooral opviel, was zijn vormcurve: crescendo. Elke inspanning leek hem sterker te maken. Elke wedstrijd leek hem dichter bij zijn top te brengen.

De Vuelta als laatste test

Op 22 augustus begint de Vuelta 2026, een ronde die eindigt op 13 september. Dat is de ultieme test, de laatste grote prikkel, de ideale voorbereiding voor een WK dat twee weken later plaatsvindt. Als Van Aert zonder kleerscheuren door deze Vuelta komt, dan staat hij op 27 september aan de start met een vorm die we volgens mij al vijf jaar niet meer hebben gezien.

Die veertien dagen tussen Vuelta en WK zijn goud waard. Decompressie, herstel, finetuning. De perfecte aanloop naar een koers die hem op het lijf geschreven is.

De Belgische selectie: cruciaal

Dan komt de factor die we niet mogen onderschatten: de Belgische ploeg. Bondscoach Serge Pauwels moet een selectie samenstellen die fair, logisch en koersintelligent is. Want België heeft niet één titelkandidaat, maar twee. Remco Evenepoel uit Schepdaal is eveneens een renner die kan winnen.

Maar hier moet duidelijkheid zijn. Op dit parcours, op dit moment, met deze vormcurve, moet Wout van Aert kopman nummer één zijn. Geen cadeaus, geen compromissen, geen halfslachtige afspraken. Als hij wereldkampioen wil worden, dan is dit zijn jaar. Dit is zijn kans.

De neuzen moeten in dezelfde richting staan. België mag zichzelf niet opnieuw in de vernieling rijden door interne strijd, ego’s of onduidelijke afspraken. Pauwels moet durven kiezen. En die keuze is, eerlijk gezegd, niet zo moeilijk.

Waarom dit jaar anders is

Vergeet niet dat Van Aert, samen met Mathieu van der Poel, de enige is die in een rechtstreeks duel, bij een wegrit, Tadej Pogačar heeft kunnen verslaan de voorbije jaren. Dat zegt alles over zijn niveau, zijn explosiviteit, zijn mentale weerbaarheid.

Een renner die Parijs–Roubaix wint, Denemarken domineert, crescendo gaat richting Vuelta én een parcours krijgt dat hem perfect ligt… die renner moet je niet tegenhouden. Die renner moet je laten vliegen.

De bondscoach

Serge Pauwels staat voor een grote verantwoordelijkheid. België heeft de luxe om met twee wereldtoppers naar Montréal te trekken, maar luxe mag geen chaos worden. Dit jaar moet België een wereldkampioen afleveren. En als je naar de feiten kijkt, naar de vorm, naar het parcours, naar de timing, dan is er één naam die bovenaan staat.

Wout van Aert.

Dit is zijn moment. Dit is zijn kans. Dit is zijn jaar. En de sportliefhebber zal het hem gunnen!