Voor haar

Simply for you

Voor jou,
zonder naam,
zonder verwachting,
maar met een eerlijkheid
die ik te lang heb gedragen in stilte.

Jij, één van mijn plusdochters,
iemand die in mijn leven kwam
zonder dat ik erom vroeg,
maar die bleef hangen
in mijn herinneringen
zoals alleen bijzondere mensen dat doen.

Ik zag je groeien
van een puber met een koppige blik
naar een jonge vrouw
die wist wat ze wilde
en toch openstond
voor wie haar nabij was.

We deelden momenten
die voor buitenstaanders klein lijken,
maar voor mij groot waren:
bij de paarden,
de geur van hooi,
het ritme van hoeven,
de rust die we daar vonden
zonder dat we veel moesten zeggen.

Ik hielp je met schoolopdrachten,
maar eigenlijk hielp jij mij meer.
Je liet me zien
hoe iemand zich kan ontwikkelen
met vallen en opstaan,
met humor,
met koppigheid,
met lef.

We deelden lief en leed als plus-vader-dochter,
zoals dat gaat
tussen mensen die elkaar vinden
zonder dat bloed daarvoor nodig is.

En toen kwam de scheiding.
Een breuk die meer doorsneed
dan alleen een relatie.
Ik verloor niet alleen een partner,
maar ook jou.
Niet omdat jij weg wilde,
maar omdat omstandigheden
harder kunnen zijn
dan mensen verdienen.

Ik werd van jou weggerukt,
en dat heeft me pijn gedaan.

Toch bleef jij in mijn gedachten,
in elke herinnering die zacht oplicht
wanneer ik aan vroeger denk.

Nu ben je zesentwintig,
een volwassen vrouw
met een helder hoofd
en een warm hart.
Je denkt aan mijn kleinkinderen
alsof het vanzelfsprekend is,
alsof liefde geen planning nodig heeft.
Je neemt hen mee
naar pretparken, zoo’s,
naar plekken waar kinderen
hun wereld groter maken.

Ik zie dat,
ik hoor dat,
en ik bewonder het.

Je bent een gesprekspartner
zoals er weinig zijn:
rustig, verstandig,
met een blik die verder reikt
dan je leeftijd doet vermoeden.
Ons telefoongesprek
van enkele maanden geleden
heeft me dat opnieuw getoond.

Je bezit talenten
waar ik soms jaloers op ben,
maar het is een zachte jaloezie,
één die glimlacht
omdat ik weet
dat jij geworden bent
wat ik altijd in je zag.

En toch…
ik mis je als (ex) plusvader.

Ik denk vaak aan je stralende lach,
die lach die altijd net iets sneller kwam
dan je woorden.
Ik denk vaak aan je schalkse deugnieterij,
dat kleine vonkje
dat je ogen deed dansen
nog voor je iets zei.

Sommige mensen verdwijnen uit je dagen,
maar nooit uit je hart.
Jij bent zo iemand.

En daarom wil ik dit zeggen,
zonder omwegen,
zonder drama:

Ik heb het voor jou,
in de betekenis
van respect,
genegenheid,
en dankbaarheid
voor alles wat was
en alles wat jij geworden bent.

En ik zal dat niet vergeten,
niet morgen,
niet volgend jaar,
niet wanneer mijn haren grijzer worden
en mijn stappen trager.

Tot aan mijn laatste dagen
zal jij iemand blijven
die ik met warmte meedraag,
iemand die een plek heeft
die niemand anders kan innemen.

Niet uit liefde zoals geliefden dat kennen,
maar uit liefde
zoals een plusvader die voelt
dat hij ooit iets moois heeft mogen meemaken
met een kind dat niet het zijne was,
maar dat hij nooit heeft losgelaten.