Terugblikken met een glimlach

De verlofperiode van 2026 zit er alweer op. Het voelt altijd een beetje vreemd wanneer die laatste vakantiedag aanbreekt: alsof je nog één keer diep wil ademhalen voor de dagelijkse routine opnieuw begint. Maar dit jaar kan ik met een brede glimlach terugkijken. Het was een mooie, actieve en vooral warme zomer, eentje die me opnieuw heeft doen beseffen hoe goed beweging, natuur en tijd voor jezelf kunnen doen.

Sport stond centraal, meer dan ooit. Het uitzonderlijk warme weer zorgde ervoor dat mijn racefiets bijna dagelijks klaarstond. De vele zonnige dagen waren ideaal om lange ritten te maken, soms stevig doortrappend, soms gewoon genietend van het landschap dat voorbij gleed. De warmte was soms pittig, maar ze gaf de ritten ook dat typische zomerse gevoel: het geluid van banden op droog asfalt, de geur van dennenbossen, en dat kleine geluksmoment wanneer je een frisse windvlaag tegenkomt.

"Soms is dat de mooiste manier om vooruit te gaan: niet te veel plannen, maar openstaan voor wat komt."

Op de schaarse dagen waarop de temperatuur onder de 25 graden zakte en de luchtvochtigheid eindelijk wat daalde, heb ik ook kunnen joggen. Het verschil was meteen voelbaar: meer zuurstof, meer ademruimte, meer comfort. Die korte loopmomenten waren verademend, alsof mijn lichaam even kon resetten tussen de warmtegolf door.

Daarnaast heb ik regelmatig gewandeld, maar één wandeling steekt er met kop en schouders bovenuit: de laddertjeswandeling in Rochehaut. Die tocht blijft me bij. Het is geen wandeling die je zomaar even doet; het is een avontuur. Steile ladders, rotswanden, technische passages, en dat alles in een decor dat je bijna dwingt om stil te staan en te kijken. De Ardennen tonen daar hun ruwe schoonheid, en ik voelde me klein maar levend. Het was inspannend, uitdagend en vooral bijzonder. Zulke wandelingen blijven hangen, niet alleen in je benen maar ook in je hoofd.

Omdat ik wat meer tijd had, heb ik ook enkele krachttrainingen ingelast. Niet overdreven, maar genoeg om het lichaam wat extra stevigheid te geven. En natuurlijk heb ik meer tijd kunnen besteden aan mijn blogwebsite, Instagram en Facebookpagina’s. Het was fijn om weer wat creativiteit kwijt te kunnen, foto’s te sorteren, teksten te schrijven en mijn online plekjes wat op te frissen.

Maar de mooiste dag van de hele zomervakantie? Dat was zonder twijfel de uitstap met mijn oudste kleindochter op 17 augustus 2026. Een dag die ik koester. We hebben samen genoten van een fietstocht, van het mooie weer, van de gesprekken onderweg, van dat typische gevoel dat je krijgt wanneer je merkt dat een kind écht plezier heeft. Spijtig genoeg is de jongste kleindochter nog wat te klein voor ritten van 65 kilometer, maar alles op zijn tijd. De dag komt wel dat ze mee kan, wanneer de mogelijkheid het toelaat. Voor nu was het vooral genieten van dat warme, eenvoudige geluk: samen op pad, samen lachen, samen een herinnering maken.

En zo staat de vakantiemodus vanaf morgen weer op off. De routine wacht, de agenda vult zich opnieuw, maar dat is oké. Ik heb genoten, ik heb me kunnen ontspannen, ik heb me gelukkig en gezond gevoeld. Wat moet een mens nog meer hebben.

Wat de toekomst brengt? Ik zie wel wat mijn pad kruist. Soms is dat de mooiste manier om vooruit te gaan: niet te veel plannen, maar openstaan voor wat komt.