Waar kan de Belgische overheid nog besparen?
De Belgische federale regering staat voor een bijzonder moeilijke begrotingsoefening. Er moeten miljarden worden gevonden om het begrotingstekort terug te dringen en opnieuw aansluiting te vinden bij de Europese begrotingsregels.
De grote vraag is: waar haalt men dat geld?
Premier Bart De Wever spreekt veel over besparen. Op zich is dat niet onlogisch. Wie structureel meer uitgeeft dan er binnenkomt en een hoge schuldenlast draagt, kan niet blijven doen alsof de uitgaven geen deel van het probleem zijn.
Maar besparen is gemakkelijk gezegd. Beter is uitgave verminderen. De vraag is: Waar, en vooral: bij wie?
De pensioenhervorming lag reeds op tafel en veel ouderen hebben het gevoel dat zij al een aanzienlijke bijdrage leveren. Nogmaals dezelfde groepen aanspreken, mag vooral niet de oplossing zijn.
Misschien moet de overheid daarom ook nadrukkelijker naar haar eigen werking kijken.
Waarom hebben we zoveel regeringen, parlementen, kabinetten en administraties nodig?
Subsidies en fiscale uitzonderingen
België kent tal van subsidies, fiscale voordelen en uitzonderingsregimes. Die kunnen maatschappelijk of economisch nuttig zijn, maar wanneer het aantoonbare effect beperkt is, moet de vraag kunnen worden gesteld of het geld niet beter kan worden besteed.
De overheidsstructuur
België heeft een bijzonder complexe staatsstructuur, met de federale overheid, gewesten, gemeenschappen, provincies, gemeenten en talrijke intercommunales en andere instellingen. Bevoegdheden en administraties lopen soms naast of door elkaar. Vereenvoudiging en het vermijden van dubbel werk verdienen daarom minstens evenveel aandacht als nieuwe belastingen of besparingen bij burgers.
Waarom hebben we zoveel regeringen, parlementen, kabinetten en administraties nodig? Als een vereenvoudiging van de staatsstructuur werkelijk miljarden aan structurele besparingen kan opleveren, moet dat ernstig en met concrete cijfers worden onderzocht.
Langdurige ziekte
Het aantal langdurig zieken weegt zwaar op de sociale zekerheid. Daar moet echter voorzichtig mee worden omgegaan. Wie werkelijk arbeidsongeschikt is, verdient bescherming. Tegelijk moet voor mensen die nog gedeeltelijk kunnen werken de weg naar aangepast werk eenvoudiger worden gemaakt.
Werkloosheid
Ook hier moet het uitgangspunt evenwichtig zijn: sociale bescherming voor wie ze werkelijk nodig heeft, gecombineerd met een beleid dat mensen die kunnen werken zo snel mogelijk opnieuw naar werk begeleidt.
De overheid
En vooral: de overheid voor de spiegel
Voor men opnieuw naar de portefeuille van de werkende burger grijpt, mag de overheid zichzelf dezelfde vraag stellen die ze aan de bevolking stelt:
Waar kunnen wij zelf efficiënter en goedkoper werken?
Besparen betekent immers niet automatisch dat belastingen omhoog moeten of dat gezinnen opnieuw koopkracht moeten afstaan. Het kan ook betekenen dat inefficiënte structuren verdwijnen, bevoegdheden duidelijker worden afgebakend, subsidies kritisch worden doorgelicht en administraties eenvoudiger functioneren.
Bart De Wever stelt dat iedereen een bijdrage zal moeten leveren. Maar dan moet die bijdrage ook werkelijk evenwichtig worden verdeeld. De weegschaal mag niet telkens doorslaan naar de hardwerkende burger, gepensioneerde of kleine zelfstandige, terwijl inefficiënties binnen de overheid buiten schot blijven.
Als iedereen moet bijdragen, dan hoort de overheid daar zelf ook bij.
Reactie plaatsen
Reacties