Begrotingstekort

Wie betaalt het gat van 7 miljard?

De wereld lijkt in brand te staan, maar moeten wij echt blijven meebetalen aan conflicten die ver van onze grenzen woeden?

België moet tegen 2029 ongeveer 7 miljard euro vinden om de begroting weer op koers te krijgen. Dat zei de Belgische minister van Begroting onlangs, met een gezicht dat de ernst van de situatie nauwelijks kon verbergen. Zeven miljard. het klinkt als een abstract cijfer, maar het is een bedrag dat ergens vandaan moet komen. En de vraag die velen zich stellen: wie zal dat alweer moeten betalen?

De middenklasse, waarschijnlijk. Diezelfde groep die al jaren de motor van dit land vormt, maar tegelijk de spons is waarop de overheid blijft drukken. Mensen die werken, sparen, belastingen betalen, en toch telkens opnieuw horen dat er “moeilijke keuzes” moeten worden gemaakt. Zijn ze niet al genoeg uitgewrongen?

De Belgische begroting is een puzzel met te veel ontbrekende stukken. De uitgaven stijgen, de inkomsten blijven achter, en de politieke wil om structureel te hervormen lijkt verdampt. Men spreekt over “efficiëntie”, “modernisering” en “verantwoordelijkheid”, maar in de praktijk betekent dat vaak: meer lasten voor wie al draagt.

Misschien is het tijd om het debat anders te voeren. Een vermogensbelasting. Dat woord alleen al doet sommigen huiveren, alsof het een aanval is op succes. Maar is het niet logischer dat wie het breed heeft, een iets bredere schouder aanbiedt? In plaats van telkens opnieuw te snijden in de pensioenen, de gezondheidszorg of het onderwijs.

Of zou men beter besparen op wapens en oorlogstoestanden? België investeert miljoenen in defensieprojecten, terwijl de sociale zekerheid kreunt. De wereld lijkt in brand te staan, maar moeten wij echt blijven meebetalen aan conflicten die ver van onze grenzen woeden?

En wat met ontwikkelingssamenwerking? Een nobel doel, zeker, maar ook daar rijst de vraag: hoeveel geld stroomt weg zonder tastbaar resultaat? In tijden van begrotingstekorten mag transparantie geen taboe zijn.

Intussen horen we geruchten over de afschaffing van de Senaat. Is die wet nu eindelijk goedgekeurd? Want als men echt wil besparen, dan begint men best bij de politieke structuren zelf. Bij de overbodige lagen, commissies en kabinetten die meer kosten dan ze opleveren.

Wat we vooral hopen, is dat men niet opnieuw kiest voor de makkelijkste weg: de mensen langer laten werken en de pensioenen inkrimpen. Want dat is geen hervorming, dat is uitstel van rechtvaardigheid.

België staat op een kruispunt. De komende jaren zullen bepalen of we kiezen voor een eerlijke verdeling van de lasten, of opnieuw voor de oude reflex: de middenklasse laten bloeden terwijl de rest toekijkt.

De minister van Begroting mag dan wel cijfers presenteren, maar achter die cijfers schuilt een samenleving die moe is van beloftes. Zeven miljard euro. Het is niet enkel een tekort op papier, het is een tekort aan visie.