Bekerfinale om snel te vergeten

Union SG - RSC Anderlecht 3- 1

Een bekerfinale om snel te vergeten

De bekerfinale tussen Union en Anderlecht had een feest moeten worden. Een affiche die op papier garant stond voor spanning, intensiteit en kwaliteit. Twee traditieclubs, twee fanbases die hunkeren naar prijzen, een stadion dat klaarstond voor een avond topvoetbal. Maar wat we kregen, was helaas het tegenovergestelde. Met alle respect voor beide ploegen: dit was geen reclame voor het Belgisch profvoetbal.

Het niveau lag zo laag dat je je spontaan begint af te vragen of we niet beter een compilatie van derde- en vierdeklassewedstrijden uit de jaren 70 hadden opgezet. Daar zat meer lijn in het spel, meer techniek, meer voetbalverstand. Wat we in deze finale zagen, was een aaneenschakeling van slordigheden, onderbrekingen en frustraties.

Een wedstrijd die nooit op gang kwam

Vanaf de eerste minuut was duidelijk dat dit geen avond zou worden om in te kaderen. De bal ging meer horizontaal dan vooruit, combinaties mislukten voortdurend en beide ploegen leken vooral bezig met het vermijden van fouten in plaats van het creëren van kansen. Tactisch was het rommelig, technisch was het ronduit pover.

De wedstrijd werd bovendien voortdurend stilgelegd. Bengaals vuur dat telkens opnieuw het spel onderbrak, zorgde ervoor dat het ritme volledig wegviel. Alsof het spel zelf nog niet genoeg stroef was, werd het ook nog eens letterlijk in rook gehuld.

Het moment Coosemans: neerzitten

En dan was er dat bizarre moment met doelman Coosemans. Plots ging hij zitten, alsof hij een blessure had opgelopen. De wedstrijd lag stil, spelers keken verbaasd rond, het publiek floot. Maar nauwelijks een minuut later sprong dezelfde Coosemans weer fris en monter in een luchtduel alsof er niets aan de hand was. Zoiets hoort niet thuis in een bekerfinale. Een kapitein moet het voorbeeld geven, niet de karikatuur worden.

Union: de minst slechte ploeg

Toch was er één lichtpunt: de intensiteit van Union. Zij probeerden tenminste te voetballen, druk te zetten, iets te forceren. Het was verre van perfect, maar het was tenminste een poging tot voetbal. Anderlecht daarentegen oogde inspiratieloos, traag en zonder ideeën.

Union won, en dat was terecht. Niet omdat ze goed waren, maar omdat ze de minst slechte ploeg waren. Dat zegt eigenlijk alles over deze finale.

Het contrast met Europees voetbal

Wie regelmatig naar Europees voetbal kijkt, weet hoe groot het verschil is. Tempo, techniek, durf, pressing, combinaties… het lijkt wel een andere sport. De finale van de beker van België voelde alsof we twintig jaar terug in de tijd waren gekatapulteerd. En dat is pijnlijk voor een competitie die zichzelf graag serieus neemt.

Een gemiste kans voor het Belgische voetbal

Finales zijn etalages. Wedstrijden waarin je als land toont wat je waard bent. Deze finale toonde vooral wat er misloopt: te weinig kwaliteit, te weinig lef, te weinig professionaliteit. Het was een gemiste kans, voor de clubs, voor de fans, en voor het Belgische voetbal in zijn geheel.

Hopelijk wordt dit geen trend, maar een uitzondering. Want als dit het niveau is dat we willen uitstralen, dan hebben we nog een lange weg te gaan.