De selectie van de Rode Duivels voor het WK 2026

Vragen die blijven hangen

De WK-selectie van de Rode Duivels voor de zomer van 2026 ligt op tafel, en zoals altijd zorgt ze voor discussie. Niet alleen bij analisten of ex‑internationals, maar ook bij de gewone voetballiefhebber die het spelletje al decennia volgt. En eerlijk: sommige keuzes roepen meer vragen op dan antwoorden.

"Het debacle van het vorige eindtoernooi lijkt men vergeten. Toen ontbrak matchritme, en dat liet zich voelen."

Het probleem op de zes: te weinig zekerheid

Wat meteen opvalt, is de schaarste aan recuperatiespelers, de klassieke nummer zes. In een modern toernooi, waar intensiteit en omschakeling allesbepalend zijn, is dat een cruciale positie.

Nicolas Raskin lijkt de enige echte certitude. Hij brengt loopvermogen, agressie en balvastheid. Allemaal kwaliteiten die je op een WK nodig hebt. Maar daarachter wordt het dun. Amadou Onana is op papier een logische keuze, maar zijn blessuregevoeligheid blijft een risico. Je kan je moeilijk voorstellen dat hij een volledig toernooi foutloos doorkomt zonder fysieke problemen.

Met slechts twee echte opties op die positie lijkt de selectie kwetsbaar. Eén blessure, één schorsing, en je zit meteen met een structureel probleem. Daarom had een extra verdedigende middenvelder geen overbodige luxe geweest. Kamiel Van De Perre had in dat opzicht meer logica gehad dan sommige verrassingen die wél meegaan.

Het dossier Romelu Lukaku: respect, maar ook realisme

Dan is er het heikele thema Romelu Lukaku. Niemand betwist zijn status: beste Belgische spits aller tijden, statistisch én historisch. Maar voetbal is geen museum. Het gaat om vorm, ritme en fitheid. En net daar wringt het schoentje.

Het debacle van het vorige eindtoernooi lijkt men vergeten. Toen ontbrak matchritme, en dat liet zich voelen. Vandaag zitten we opnieuw in een gelijkaardige situatie. Romelu speelt te weinig op het hoogste niveau, en dat ritme komt er niet meer tussen nu en juni/juli.

Toch zijn de meeste analisten opvallend mild en vinden ze zijn selectie vanzelfsprekend. Ik stel me daar vragen bij. Hopelijk zie ik het verkeerd, maar op dit moment voelt het meer als nostalgie dan als sportieve logica. Daarom had ik eerder een frisse, explosieve optie zoals Mika Godts verwacht. Iemand die iets onverwachts kan brengen.

De verrassingen: Matias Fernandez Pardo

En dan is er nog de selectie van Matias Fernandez Pardo. Met alle respect voor de jongen, maar het nut ervan is op dit moment moeilijk te vatten. Nooit eerder geselecteerd, geen ervaring op dit niveau, en dan plots mee naar een WK?

Wat steekt daar achter? Een gok? Een signaal naar de toekomst? Een interne keuze die wij niet kennen? Het blijft gissen. Maar in een toernooi waar elke fout fataal kan zijn, voelt dit als een risico dat niet nodig was.

Besluit: de beste stuurlui staan aan wal, maar…

Het cliché zegt dat de beste stuurlui aan wal staan. Dat klopt. Maar zelfs de stuurlui mogen een mening hebben. Deze selectie bevat sterke keuzes, maar ook hiaten en vraagtekens.

Hopelijk bewijst de ploeg in de VS, Canada en Mexico dat alle twijfels onterecht waren. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: een Rode Duivels-elftal dat eindelijk nog eens boven zichzelf uitstijgt.

Rudi Leysen