Tussen de dennen verdwijnt de drukte vanzelf

Tussen de dennen verdwijnt de drukte vanzelf

Er zijn dagen waarop de wereld precies wat sneller draait dan ik kan volgen. Niet omdat ik niet mee wil, maar omdat alles tegelijk lijkt te moeten gebeuren. Mijn job brengt me dagelijks in contact met jonge mensen, meestal twintigers en jonge dertigers. Dat houdt me jong, wordt vaak gezegd. En daar zit misschien wel een kern van waarheid in. Toch merk ik ook steeds vaker hoe groot het verschil in denken en handelen kan zijn tussen generaties.

"Wanneer ik een Kempens bos binnenstap, gebeurt er iets merkwaardigs. De drukte die zich in mijn hoofd heeft opgebouwd, blijft als het ware achter aan de rand van het pad."

Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt dat voor hen niet altijd te zijn. En omgekeerd geldt net hetzelfde. Soms leidt dat tot boeiende gesprekken, soms tot frustratie. Ik ben opgegroeid in een tijd waarin afspraken werden nagekomen, verantwoordelijkheid een vanzelfsprekendheid was en problemen werden opgelost door met elkaar te praten. Vandaag lijkt dat soms anders. Niet slechter, maar anders.

Misschien word ik met de jaren wat kritischer. Misschien heeft dat te maken met ervaring. Of misschien ben ik gewoon een zestiger die merkt dat de wereld rond hem sneller verandert dan vroeger.

Die veranderingen zie ik niet alleen op de werkvloer. Ook de maatschappij lijkt steeds moeilijker bereikbaar te worden. Wie een vraag heeft voor een overheidsinstelling, een telecombedrijf, een bank of een energieleverancier, wordt vaak eerst door een digitaal doolhof gestuurd. Chatbots, online formulieren, wachtmuziek en eindeloze keuzemenu's. Druk één voor dit, druk twee voor dat. En als je uiteindelijk denkt iemand te hebben bereikt, blijkt het probleem vaak nog niet opgelost.

Soms verlang ik terug naar de tijd dat je een telefoonnummer draaide en gewoon iemand aan de lijn kreeg. Een mens van vlees en bloed. Iemand die luisterde, begreep en meteen kon helpen.

Ik weet het. Dat klinkt misschien nostalgisch. Maar voor veel mensen van mijn generatie is het een herkenbaar gevoel. Wij hebben de wereld zien digitaliseren en proberen mee te blijven evolueren. Alleen gaat dat niet altijd vanzelf. Niet omdat we niet willen, maar omdat menselijk contact onderweg ergens verloren lijkt te zijn geraakt.

Misschien is dat ook de reden waarom ik zo graag de natuur opzoek.

Wanneer ik een Kempens bos binnenstap, gebeurt er iets merkwaardigs. De drukte die zich in mijn hoofd heeft opgebouwd, blijft als het ware achter aan de rand van het pad. Tussen de hoge dennen verdwijnen de deadlines, de discussies, de e-mails en de online formulieren langzaam naar de achtergrond.

Daar telt niets anders dan het ritme van mijn stappen.

De geur van hars. Het geritsel van bladeren. Een vogel die zich even laat horen. Meer is er niet nodig. De natuur verwacht niets van me. Ze stelt geen voorwaarden. Ze vraagt geen wachtwoorden of verificatiecodes. Ze is er gewoon.

Hetzelfde ervaar ik tijdens een fietstocht, zeker wanneer het asfalt plaatsmaakt voor gravelwegen. Weg van het verkeer, weg van de haast. Alleen het geluid van draaiende banden, de wind en het landschap dat voorbijglijdt.

Dat zijn de momenten waarop mijn gedachten opnieuw op hun plaats vallen.

Misschien los ik er geen enkel maatschappelijk probleem mee op. Misschien verdwijnen de frustraties daarom niet voorgoed. Maar tussen de dennen, ergens in de stilte van de Kempen, merk ik telkens opnieuw dat de wereld nog altijd eenvoudig kan zijn.

En soms is dat precies wat een mens nodig heeft. Een plek waar de drukte vanzelf verdwijnt.